Ολα τα νέα, ειδήσεις, παρουσιάσεις γύρω από τις Vintage μοτοσυκλέτες, τις Custom κατασκευές, τα Bobber, τα Cafe Racer το στυλ και την κουλτούρα τους.

Πόσο μου λείπει αυτό το παιδί.

0

Η πρώτη αγάπη, είναι η μοναδική;

Όποιο μηχανόβιο ρωτήσεις, για το ποια είναι η μοτοσικλέτα που αγάπησε περισσότερο, θα σου απαντήσει: «Η πρώτη μου».
Θα με βρεις σύμφωνο. Αγάπησα περισσότερο την πρώτη μου μοτοσικλέτα γιατί γραφόταν μοτοσυκλέτα με «υ». Αυτή η λέξη δεν υπάρχει στο διορθωτή του Word σήμερα, όπως δεν υπάρχει και η πρώτη μου μοτοσυκλέτα.

Πάνω της που στο εξής θα ονομάζεται μοτοσυκλέτα, (αυτό είναι τρελό κόλπο των συμβολαιογράφων για λέξεις που επαναλαμβάνονται συχνά) ταξίδεψα, βράχηκα, κρύωσα, γέλασα, μέθυσα και ποιος ξέρει τι άλλο έκανα που δεν το θυμάμαι πια.

Την καβαλούσα και εξαφανιζόμουν για μέρες χωρίς να έχω κάποιες επίσημες και οργανωμένες διακοπές. Γύρναγα όλη την Ελλάδα χωρίς μπαγκάζια, χωρίς ειδικά μοτοσυκλετιστικά ρούχα και χωρίς κράνος. Τα μπλόκα λιγοστά και οι ταχύτητες έφταναν μέχρι τα όρια του οδηγού ή και πέρα από αυτά, μέχρι το πλησιέστερο νοσοκομείο.

Η πρώτη μου μηχανή (εντάξει ξεχάστε τα συμβολαιογραφικά, θα τη λέω όπως γουστάρω) ήταν ήδη 10 ετών όταν την αγόρασα και κόστιζε όσο ένα καινούριο παπί. Αλλά ήταν 400 κυβικά. Είχε σέλα για δύο ή για τρεις και γκάζια για αυτόφωρο.

Είχε όμως και τις άσχημες μέρες της που μουλάρωνε και δεν έπαιρνε μπροστά με τίποτα. Τώρα που το καλοσκέφτομαι όλο λάδια έσταζε και με κυνηγούσε η σπιτονοικοκυρά μου για τους λεκέδες στα πλακάκια της πυλωτής. Τα κρατήματά της ήταν της πλάκας, τα φρένα της το όνειρο κάθε αυτόχειρα και τα φώτα της σαν αναπτήρας σε συναυλία του Νταλάρα.

Για στάσου ρε γαμώτο. Είχα τη χειρότερη μηχανή της Αθήνας;

Αυτοσυγκεντρώνομαι στύβω το μυαλό μου να ξεμπουκώσει και το γυρίζω πίσω στο χρόνο. Αλλά αυτό κάνει του κεφαλιού του και μου αναβοσβήνει πρόσφατες δηλώσεις μου σαν φώτα σήραγγας που λάμπουν και χάνονται στιγμιαία πάνω στο ντεπόζιτο της μηχανής.

«Αν είναι να πάμε Θήβα με τις μηχανές τον άλλο μήνα, να μπω στο Meteo.gr να δω τον καιρό. Μη γίνουμε και μούσκεμα».
«Με τη μηχανή στη δουλειά; Τρελάθηκες; Θα τσαλακωθεί το κουστούμι».
«Κοίτα τα μαλακισμένα. Κάνουν σούζες στην Γαλατσίου».
«Πάρε το χέρι σου από ‘κει αγάπη μου, μας βλέπουν. Είμαστε πάνω στη μοτοσικλέτα για όνομα του Θεού.»

Η αλήθεια είναι ότι δεν αγάπησα πραγματικά την πρώτη μου μοτοσυκλέτα κι ας γραφόταν με «υ».

Ούτε την τελευταία αγάπησα.

Αγάπησα τον τύπο που τις καβαλούσε.

TKCS-1

Αυτόν που δεν κρύωνε με 160 και ψιλόχιονο στο Αρτεμίσιο. Αυτόν που βαριόταν τον καφέ στη Φωκίωνος και πήγαινε για ποτό στο Μύλο (φυσικά στη Θεσσαλονίκη). Αυτόν που έπαιρνε σα μανιακός τις στροφές της Επιδαύρου.

Αγάπησα το χιούμορ του όταν έπαιρνε τηλέφωνο στη δουλειά κι έλεγε ότι: «ενώ κολυμπούσα στον Κάλαμο ένα θαλάσσιο ρεύμα με έβγαλε στη Σούδα. Θα έρθω σε μερικές μέρες για δουλειά».

Έτσι ήταν αυτός που καβαλούσε την πρώτη μου μοτοσυκλέτα.

Επιδείκνυε παροιμιώδη γενναιότητα  στα πολλά χιλιόμετρα. Το συμπάθησα αυτό το παιδί από την πρώτη στιγμή.

Αλλά την πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι πίσω από την στροφή μπορεί να είναι ένα χαλασμένο αυτοκίνητο, μια τουμπαρισμένη νταλίκα, ένα ακυβέρνητο τάνκερ και άφησα στιγμιαία το γκάζι, με μούντζωσε κι έφυγε.

Πόσο μου λείπει αυτό το παιδί.

TKCS-2

Κείμενο: Τρύφωνας Καραβούλιας

Share.

Leave A Reply

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.