Floyd Clymer Indian-Enfield Interceptor 750cc & Indian-Velo 500cc

Μετά το κλείσιμο του εργοστάσιου της Indian στο Springfield, που ήταν γνωστό με το όνομα Wigwam (μεγάλη Ινδιάνικη σκηνή) το 1953, το όνομα της έμεινε ζωντανό, κατά κάποιο τρόπο, γιατί οι μοτοσικλέτες Brockhouse και Royal Enfield που εισάγονταν από την Αγγλία, πωλούνταν με το όνομα Indian μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Κατόπιν το όνομα παραχωρήθηκε στην εταιρία που εισήγαγε τις μοτοσυκλέτες Matchless στις Η.Π.Α., δεν μπήκε όμως ποτέ το λογότυπο Indian σε καμία από αυτές, μέχρι το 1962 που η εταιρία έκλεισε.

Μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο επιχειρηματίας Floyd Clymer (γνωστός σ’ εμάς από τα εγχειρίδια επισκευής και συντήρησης μοτοσυκλετών), αποκτά τα δικαιώματα του ονόματος Indian με πρόθεση να αναστήσει τη μάρκα ιδρύοντας μια εταιρία για την κατασκευή μοτοσυκλετών από το μηδέν.

Κατά τη διάρκεια του 1967 αναλαμβάνει την αντιπροσώπευση των μοτοσυκλετών του Freidl Munch, τις Munch Mammoth, που για λίγο καιρό τις προωθεί με το όνομα της Indian. Η συνεργασία θα προχωρήσει όταν στο σαλόνι της Κολωνίας θα παρουσιαστεί μια Indian με τον παλιό πλαγιοβάλβιδο V2 κινητήρα των 750cc πάνω σε πλαίσιο του Munch με την ονομασία Scout.

indian-munch-scout

Ο Clymer συνεχίζει τη προσπάθεια του για την αναβίωση της μάρκας με την εισαγωγή minibikes από την Ταϊβάν ψάχνοντας για μια νέα βάση για τις μοτοσυκλέτες του. Σε αυτό το στάδιο έχει απομακρυνθεί από την ιδέα κατασκευής αποκλειστικά αμερικανικών προϊόντων.

Μικρές βιοτεχνίες ανά την Ευρώπη σχεδιάζουν πλαίσια και με την αρωγή μεγάλων εταιριών που του προμηθεύουν κινητήρες, κατασκευάζουν μοτοσυκλέτες όμορφες, με κράτημα, ελαφρές, με πολύ μεράκι και πάθος. Μια από αυτές, η μικρή εταιρία Italjet, με έδρα την Cremona της Ιταλίας και ιδιοκτήτη των πρώην αγωνιζόμενο και μηχανικό Leo Tartarini εισάγει και τοποθετεί, σε δικής της κατασκευής πλαίσια, κινητήρες Triumph για την αγορά της Ιταλίας.

indian-papoose-1968

Με αυτή την εταιρία υπογράφει ο Floyd Clymer για την συνέχιση του ονόματος Indian. Πρώτος καρπός της συνεργασίας τους, το minibike Indian Papoose με δίχρονο κινητήρα Minarelli 50cc. Αμέσως μετά ξεκινά η παραγωγή πρωτοτύπων, με κινητήρες της Αγγλικής Norton και της Γερμανικής Horex και διαπραγματεύεται, επίσης με την Αγγλική Velosette την προμήθεια των κινητήρων των 500cc του Velosette Venom. Αν και η Αγγλική εταιρία έπνεε τα λοίσθια στης αρχές της δεκαετίας του ’70, η Venom 500cc, ήταν μια από της πιο επιθυμητές μοτοσυκλέτες.

Με αυτό το μοτέρ τελικά, κατασκευάζονται περίπου 250 μοτοσυκλέτες με το όνομα Indian-Velo 500cc, από τις οποίες, 200 ταξίδεψαν για τις Η.Π.Α. και 50 για την Αγγλία, που θα πωλούνταν από τον Geoff Dodkin.

indian-velo

Πλεονεκτήματα του Indian-Velo 500cc με το μονοκύλινδρο αερόψυκτο των 34 HP/6200 rpm,, το καλύτερο πλαίσιο και πακέτο αναρτήσεων, με πιρούνι και αμορτισέρ Marzochi, φρένα της Ιταλικής Grimeca και 15 κιλά ελαφρύτερο από το Velosette. Δοκιμή της εποχής αναφέρει «πολύ γρήγορη, με φοβερό κράτημα, τόσο σπάνιο, όσο η πολύ ακριβή τιμή της».

Με Ιταλικό πλαίσιο, Αγγλικό κινητήρα και Αμερικανικό όνομα, η Clymer Indian-Enfield είναι ένα εξωτικό διεθνές κοκτέιλ (Classic bike Magazine, Νοέμβριος ’96). Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι φαινόμενο των καιρών μας, έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν. Με αυτή τη μοτοσυκλέτα ο Clymer προσδοκεί την ανάσταση της ιστορικής εταιρίας.

CLYMER-AGOSTINI-MONZA-1969

Στο πλαίσιο κατασκευής Tartarini δεσπόζει ο αερόψυκτος δικύλινδρος σε σειρά κινητήρα της Enfield, με την ονομασία Series II Interceptor, που απέδιδε 56 HP/6750 rpm (διαβάστε ΕΔΩ), κιβώτιο ταχυτήτων με αυτόματη εύρεση της νεκράς από οποιαδήποτε ταχύτητα, πατώντας ένα ξεχωριστώ μικρό λεβιέ και καρμπιρατέρ Amal MK1.

Ζάντες Borrani 18” εμπρός και πίσω με Pirelli ελαστικά, αναρτήσεις Marzochi εμπρός και πίσω ρυθμιζόμενες ως προς την προφόρτιση σε πέντε θέσεις, φρένα της Grimeca και όργανα Smiths. Εκρηκτικό κοκτέιλ ο συνδυασμός, ωστόσο ο θάνατος του Floyd Clymer το 1970, διέκοψε την προσπάθεια την αναβίωσης της μάρκας, το όνειρο εξαφανίστηκε μαζί του και το μέλλον της Indian σαν σοβαρός κατασκευαστής έσβησε. Σχεδόν σε ένδειξη συμπαράστασης, Royal Enfield και Velocette έκλεισαν τις πόρτες τους το 1971.

Φημολογείται ότι μόνο δεκαπέντε μοτοσυκλέτες Indian-Enfield 750cc πρόλαβαν να κατασκευαστούν μέχρι το θάνατο του Clymer, μια από αυτές με αριθμό πλαισίου 1Β-2448Χ βρίσκεται σαν έκθεμα στο Barber Museum.

advertaising-enfield-indian-750