«Οι Ασυμβίβαστοι»

Γεγονότα καθημερινά μου θυμίζουν το βαρύ τίμημα του να μένεις ασυμβίβαστος σε κάποιους τομείς της προσωπικής σου ζωής. Πέρα από αξίες και πιστεύω υπάρχουν και «πάθη» και σε αυτό συγκαταλέγω την αγάπη μου για την μοτοσικλέτα. Για εμένα είναι εκτός από μέσον μετακίνησης πηγή ενέργειας, βίωμα ελευθερίας, εκτόνωση των αδιεξόδων μου, ψυχοθεραπεία αλλά και επιβεβαίωση ζωντάνιας.

Σίγουρα θα έχει τύχει να δείτε το σποτάκι στην tv γνωστής τράπεζας όπου ο τύπος μπαίνει στο γκαράζ του, εκεί που πρώτο πλάνο είναι ένα πανέμορφο Ducati Monoposto ντυμένο στα κίτρινα και ο (πρώην εργένης) αντί αυτού βγαίνει από το γκαράζ με το κίτρινο ποδηλατάκι της κόρης του. Μέχρι εκεί εντάξει υπό την προϋπόθεση ότι θα έβγαζε καμιά βόλτα εδώ κι εκεί και το Ducati, αλλά είναι τα πράγματα έτσι;

Για την άρνηση αυτού του συμβιβασμού λοιπόν μιλάω, γιατί για κάποιες συντρόφους της ζωής μας δεν υπάρχει στην παλέτα των χρωμάτων τους το γκρι αλλά μόνο το άσπρο και το μαύρο. Μόνο που η επιλογή στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει να κάνει με το χρώμα αλλά για μία στάση ζωής που εκφράζεται μέσα από το ερώτημα «Αν παραμένει η μοτοσικλέτα στην εξέλιξη της ζωής μας».

Τώρα που όλα άλλαξαν, μεγαλώσαμε, γίναμε γονείς, σοβαρευτήκαμε, τι στο διάολο θέλει η μοτοσικλέτα στην ζωή μας; Μπροστά σε αυτό λοιπόν αποφάσισα να μη συμβιβαστώ, να κρατήσω αυτό το «πάθος», αυτή την αγάπη για την μοτοσικλέτα που εδώ και 35 χρόνια παραμένει μέσα μου αναλλοίωτη.

Το τίμημα βέβαια του ασυμβίβαστου για εμένα ήταν και είναι πολύ μεγάλο αλλά ελπίζω κάποιοι κάποτε να καταλάβουν ότι πέρα από ρόδες, σέλες και καυτά σπιρούνια για εμένα είναι πολλά περισσότερα, είναι η συμπλήρωση της προσωπικότητάς μου, και να με συγχωρέσουν για αυτή μου την επιλογή, εξάλλου δεν ήταν και η μοναδική αιτία.

Άσχετα αν τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τα ντεπόζιτα και των δύο μου μοτοσικλετών δεν έχουν σταγόνα βενζίνης. Το πρώτο δεκάευρω πάντως θα πάει εκεί και μια μικρή βόλτα θα μου θυμίσει ότι ακόμη ζω, αναπνέω και επιλέγω να χαίρομαι αυτά, αυτούς και αυτές τις καταστάσεις που με κάνουν να νιώθω καλά.

Εντάξει μη παραμυθιαστείτε τώρα ότι είμαι και καλά το πρότυπο του «Ασυμβίβαστου» που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και δεν ανήκει πουθενά. Απλά κάποια πράγματα και καταστάσεις έχουν και τα όρια τους. Κάποιες στιγμές της ζωής μας θα πρέπει να βρίσκουμε το θάρρος να δηλώνουμε το «πραγματικό» του εαυτού μας.

Η υποκρισία μέχρι έναν βαθμό μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα, μετά γίνεται καταστροφική. Αν συνδυαστεί μάλιστα με την ανέχεια τότε γ@μησέ τα για αυτό και φθάσαμε σαν χώρα εδώ που φθάσαμε. Να βιώνουμε όχι μόνο την οικονομική κρίση που όλος ο κόσμος βιώνει αλλά και την κοινωνικό-υπαρξιακή μας χαβούζα και μάλιστα με φίμωτρο στο στόμα εν ονόματι μιας τζούφιας δημοκρατίας.

Για αυτό σας λέω «άντε να κυλίσουν οι τροχοί…να ανθίσει η ψυχή».

Καλή συνέχεια…

Κείμενο : Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

KEDIT-D1