Τα Samurai που δεν ήταν Σαμουράι…#1

Ας ξεκινήσουμε όμως από αυτά που ήταν…,  γιατί χωρίς αυτά δεν θα υπήρχαν μάλλον ούτε αυτά του τίτλου.  Για την ακρίβεια Samurai ήταν μόλις ένα το 250cc Α1 (άντε δύο μετρώντας και το “χωμάτινο” SS) και γεννήθηκαν κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘60.

Πώς τώρα εμείς εδώ, καταφέραμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό το όνομα για όλα τα δίχρονα Street τρικύλινδρα Kawasaki ως τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, υπάρχει μια πολύ απλή εξήγηση αλλά αυτή αργότερα, όταν χρονικά έρθει η σειρά της.

SADS1-250A1 SADS-250A1 SS

Πάμε πίσω τώρα, στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 και ας επικεντρωθούμε στην Kawasaki που από τότε έχτιζε σιγά-σιγά τον μύθο της, που την ήθελε να είναι η πιο “γρήγορη” από τους τέσσερεις μεγάλους Γιαπωνέζους.  Ήταν η εποχή που οι Ιάπωνες (μην ξεχνάμε, από τους ηττημένους του 2ου μεγάλου πολέμου) ρουφούσαν γνώση από παντού (ναι, αντέγραφαν) αλλά επίσης σχεδίαζαν και κατασκεύαζαν μοτοσυκλέτες (και όχι μόνο) με στόχο την κορυφή.  Είχαν άλλωστε αρχίσει να πρωταγωνιστούν και στους αγώνες GP από το 1966 παρ’ όλο το προσωρινό διάλλειμμα που θα έκαναν από τους τίτλους μετά την αλλαγή των κανονισμών το 1968.

Αντίθετα άλλοι πιο κοντινοί μας, θα έκλειναν σιγά-σιγά τα εργοστάσιά τους και θα διάλεγαν άλλο ρόλο, να καταλήξουν απλά καταναλωτές αλλά και δυστυχώς πικρόχολοι σχολιαστές των υπολοίπων (…ποιοι είναι αυτοί; Χα! ,αυτοί που μας “φυλάνε “ τα Μάρμαρα).  Συγγνώμη ας επανέρθουμε όμως στην Kawasaki.

Το μάλλον αποτυχημένο τετράχρονο δικύλινδρο W1 650cc που ήταν σχεδίασης Meguro, η οποία αντέγραφε τα παλιά B.S.A., ήρθαν να πλαισιώσουν τα δίχρονα δικύλινδρα που “βάφτισαν” αυτό το κομμάτι.  Στα 250cc και 350cc, κυβισμοί παραδοσιακοί για την εποχή προερχόμενοι από τους αγώνες GP, ειδικά τα 350cc που παραπέμπουν σε παλιές εποχές και σταμάτησαν από τους αγώνες GP το 1982, ενώ στα μοντέλα δρόμου το τέλος ήρθε με την παρουσίαση του τελευταίου Yamaha RD.

S-1

Λοιπόν, 250cc, A1 Samurai και SS το Scramblerάκι και στα 350 cc, A7 Avenger και SS αντίστοιχα.  Διαβάστε τεχνικές προδιαγραφές και θυμηθείτε είμαστε λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του ‘60.

Αερόψυκτα δικύλινδρα δίχρονα με εισαγωγή με περιστροφικές βαλβίδες αυτόματη μίξη και καρμπυρατέρ τοποθετημένα εσωτερικά στο πλάι, κατ’ αρχήν πλατίνες, έπειτα CDI.  Ίπποι στο λίτρο 125 μόλις…

250cc: Διάμετρος Χ Διαδρομή  53Χ56, 31 HP, 100 mph

350cc: Διάμετρος Χ Διαδρομή  62Χ56, 42 HP, 110 mph

Όχι πως ήταν οι μοναδικοί Γιαπωνέζοι που είχαν φτάσει με τα δίχρονα τόσο ψηλά…

S-2S-3

Εδώ οφείλω να κάνω μία παρένθεση και μνεία στον Ανατολικογερμανό δάσκαλο Kaaden (και όχι μόνο σ’ αυτόν) που έδωσε τα φώτα σ’ όλον τον πλανήτη σε ό,τι αφορά τον δίχρονο κινητήρα και τις βελτιώσεις αυτού.  Τα αγωνιστικά 125cc των Ανατολικογερμανών είχαν φτάσει από την δεκαετία του ‘50 στους 200 HP/Lt, μην κοιτάτε τώρα με τι έχει ταυτιστεί το όνομα MZ στην Ελλάδα, αλλά αυτά τα πολύ ωραία κάποια άλλη στιγμή…

Επανερχόμαστε λοιπόν, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, το σχέδιο ήταν να ανέβει ο κυβισμός των Kawasaki στα 500cc (το Honda 750 παραμόνευε εν τω μεταξύ).

Όλα αυτά όμως αλλά και η τελική επιλογή που έκαναν με τα τρικύλινδρα στη συνέχεια.

Κείμενο: Παναγιώτης Ηλιόπουλος